وقتی بعد از نزدیک به سه ماه دندون پر کرده ات شروع کنه به درد، وقتی دو شب نتونی بخوابی و اونقدر کار داشته باشی که نتونی بری دکتر، وقتی شب دو ساعت تموم از درد اینور و اونور بدوی و ژلوفین و نوافن هیچ تاثیری نداشته باشه، وقتی شب ساعت 11 دنبال کلینیک شبانه روزی دندانپزشکی بگردی، وقتی یادت بره که بگی مطمئن نیست کدوم دندونه که در می کنه و دکتر بعد از زدن آمپول بی حسی بپرسه که مطمئنی دندونه 7 درد می کنه، وقتی بگی نه و دیگه دکتر هیچ کاری نتونه انجام بده، وقتی حتی با آمپول بی حسی درد رو حس کنی و سردرد گرفته باشی، وقتی به زور بخوابی و صبح از درد بیدار شی و خدا خدا کنی که بعد از 6 باشه، وقتی با این وضع بری سر کلاس و کوئیز بدی، وقتی بعد از کلاس بری دکتر و برا شنبه وقت بده و هیچ پانسمانی انجام نده، وقتی فکر کنی این چند روز رو چطور باید سر کنی، تازه می شی مثله من.