خیابان هفتم

siramin056 — Sun, 20 Dec 2009 08:06:29 GMT

آیت الله منتظری درگذشت، هیچ حالم خوب نیست. آزاده مردی بود. خدایش بیامرزد.

پ.ن.: دیروز از شرکت هفت و نیم راه می افتم و ساعت 8 شب بچه ای رو می بینم، رو کف سیمانی پیاده رو تو تاریکی نشسته و داره فال می فروشه. دختری رو می بینم که منتظر ماشینی که سوارش کنه. پیرزنی رو می بینم که داره از کسایی که دارن رد می شن کمک می خواد. پیرمردی رو دیدم که کلاه سبز سرش گذاشته و گوشه یه خیابون نشسته و داره از سرما می لرزه و جلوش پیر ریختن. من پسربچه های 15 16 ساله ای رو می بینم که سیگار لبشون و موهاشون رو سیخ سیخی کردن. من پدری رو می بینم که شب رسیده خونه و دوباره می ره برا مسافر کشی. من خودم رو می بینم که داره فرار می کنه و تمام وجودش تو وظنش باقی می مونه. من دکتر و فوق لیسانس هایی رو می بینم که هر روز دارن می رن. من خستگی می بینم. فقر می بینم. فساد می بینم. من چیزی که می بینم اسلام نیست.

یه صحنه ای از فیلم گلادیاتور هست که میگه: زمونی رویایی بود به نام روم، "این اون نیست. این اون نیست."

نمی دونم اینو گفتم یا نه، ما یه آشنایی داریم می گفت: تصمیم حکومت تو جامعه نمود پیدا می کنه. اگه به سمت علم بره، جامعه علمی می شه. اگه دین براش مهم باشه، جامعه مذهبی می شه. من می گم اینی که تو جامعه هست، دین نیست. من می گم: وطن داره نابود می شه. این وطنه که کتابخونه هاش خالی از کتاب شده. این وطن که دانشجوش به جای بحث درسی، بحث سیاسی می کنه.

یا حسین

siramin056 — Tue, 15 Dec 2009 08:17:35 GMT

داشتم فکر می کردم چقدر امید داشتیم برا انتخابات، چقدر خوشحال بودیم. یادته ولیعصر؟ همه با هم. یادته روزهای بعد انتخابات، راهپیمایی های سکوت؟ داشتم ریدر رو چک می کردم که یه عکس دیدم میر حسین وسط ایستاده و ملت دستاشون رو بالا گرفتن. وقتی منظره تلویزیونی پخش شد، وقتی حرفای نگفته مون رو زد، راحت شدم، کسی هست. خوشحالم که بهش رای دادم...

پ.ن.: عکس رو که دیدم بغض کردم. نیاز داشتم که اینا رو اینجا بنویسم.

شاید

siramin056 — Fri, 11 Dec 2009 07:24:48 GMT

اسم اینجا به "خیابان هفتم" تغییر یافت. باشد که "شاید" رستگار شویم.

رافت...

siramin056 — Mon, 30 Nov 2009 07:56:09 GMT

بعد از یه مدت که محمدعلیمیرزا نتوانست تبریز رو تسلیم خودش بکنه، عین الدوله رو به فرمانفرمایی آذربایجان انتخاب می کنه. بعد از اینکه عین الدوله به تبریز می رسه، صبر می کنه که تا سپاه بیشتری به کمک برسه، تو این مدت، " عین الدوله از در فریبکاری در آمده پیشنهاد می کرد، که تبریزیان افزارهای جنگی را به او سپارند و خودشان فروتنی نموده و از شاه آمرزش خواهند، و نوید می داد که اگر چنین کردند او نیز دوباره از شاه دوباره مشروطه برای مردم خواهد گرفت، و در این گفته های خود پیاپی یاد « رافت ملوکانه » می کرد، و از مهربانی و دلسوزی محمد علیمیرزا به توده سخنها می گفت."

پ.ن: من تغییری تو ویرایش نوشته های کتاب نداشتم.

خوابم نمی بره

siramin056 — Sun, 29 Nov 2009 22:51:21 GMT

وقتی شب ساعت دو بیدار شی و بعد به چیزهایی فکر کنی که ذهنت رو مشغول کرده و باعث شه که خوابت نبره و مجبور شی اینترنت گردی کنی، می شی درست حالای من.

می تونی..

siramin056 — Sun, 29 Nov 2009 07:18:54 GMT

منتظرم و نگران، اما مطمئن ...

کسی به کسی زور نگوید!

siramin056 — Sat, 28 Nov 2009 14:11:13 GMT

جنگ تبریز برای مشروطه نزدیک به یازده ماه طول کشید، ماههای آخر شهر محاصره شده بود و غذایی به شهر نمی رسید. ماه دهم، فروردین بود، کسروی می گه: "از دهه نخست فروردین نشان گرسنگی میان مردم پدیدار شد. کسانی با رخسار های کبود و پژمرده و چشمهای فرورفته دیده می شدند. چنانکه گفته ایم هوا امسال به خوشی می گذشت و در این هنگام سبزه ها سرافراشته بود. کم کم گرسنگان به سبزه خواری پرداختند. به باغها ریخته گیاهان خوردنی به ویژه یونجه را چیده می خوردند. از این زمان تا سی و چند روز دیگر که راهها باز شد یونجه خوراک بینوایان می بود. ... تا سالها داستان یونجه خوردن در تبریز بر سر زبانها می بود."

اینجا کسروی یه پاورقی نوشته که می گه: "چند سال پس از این جنگها، روزی دیدم در بازار مردی با پاسبانی کشاکش می کرد و در میان سخنان خود چنین می گفت: « یونجه خورده و مشروطه را گرفته ایم که کسی به کسی زور نگوید»."

یک مرد

siramin056 — Sat, 28 Nov 2009 10:11:02 GMT

وقتی تاریخ مشروطه دبیرستان رو می خوندم همیشه فکر میکردم چرا بین این همه مبارز مشروطه، چرا ستارخان از همه معروف تر و محبوب تر هستش. کتاب تاریخ مشروطه کسروی رو که خوندم تازه فهمیدم ستارخان کی بوده.

بعد از اینکه محمدعلیمیرزا مجلس رو به توپ بست، مشروطه خواهی از همه شهرها برچیده شد، تنها شهرهایی که ایستادگی کردن، تهران و رشت و تبریز بودن. تهران فقط 4 یا 5 ساعت مقاومت کرد، رشت رو چیزی ننوشته، اما تبریز نزدیک 11 ماه مقاومت می کنه، و بعد به خاطر همین مقاومت، مردم سایر شهرها شروع می کنن به اعتراض و آخرش که تهران رو فتح می کنن. تو این یازده ماه، تو تبریز خیلی اتفاق ها می افته. تبریز چند محله بوده که دو محله معروف اش یکی خیابان بوده که باقرخان ازش دفاع می کرده و یکی دیگه امیرخیز بوده که ستارخان اونجا می جنگیده. بعد از یه مدت همه محله های شهر تسلیم می شن و تنها محله ای که مقاومت می کنه محله امیرخیز می بوده. کسروی می گه: "راستی هم این ایستادگی گردانه ستارخان یک کار بزرگی می باشد. در تاریخ مشروطه ایران هیچ کاری به این بزرگی و ارجداری نیست. این مرد عامی از یک سود اندازه دلیری و کاردانی خود را نشان داد و از یک سو مشروطه را به ایران بازگردانید. مشروطه از همه شهرهای ایران برخاسته تنها در تبریز باز می ماند. از تبریز هم برخاسته تنها در کوی کوچک امیرخیز بازپسین ایستادگی را می نمود. در سایه دلیری و کاردانی ستارخان بار دیگر به همه کوی های تبریز بازگشته، سپس نیز به همه شهرهای ایران بازگردید. آن لکه سیاهی که در نتیجه زبونی و کارندانی نمایندگان پارلمان و شکست آزادیخواهان تهران، به دامن تاریخ ایران نشسته بود، این مرد با جانبازیهای خود آن را پاک گردانید."

زمانی که امیرخیز تنها بوده، کنسول روس "به ستارخان پیشنهاد کرد که بیرقی از کونسولخانه فرستاده شود و او به در خانه خود زده در زینهار دولت روس باشد..."، "ستارخان چنین گفت: جنرال کونسول من می خواهم هفت دولت به زیر بیرق ایران بیاید، من زیر بیرق بیگانه نروم."

عزا

siramin056 — Tue, 24 Nov 2009 17:23:38 GMT

مرتیکه دروغگوی جاعل مرده، براش یه روز عزای عمومی اعلام می کنن. دزد هم نشدیم. والا به خدا.

فرار

siramin056 — Tue, 10 Nov 2009 07:48:50 GMT

یکی داد می زنه: دارن می آن...، می دوییم، خیلی سریع، بعد...، می افته، نمی ایستم، به فرارم ادامه می دم.